Over 
Christophes weblog
zaterdag, 14 december 2002
Amsterdam - AmsterdamEr spookt een hit door mijn hoofd. Ik kan het niet thuisbrengen. Het swingt, het rockt, beslist een meezinger. 'Amsterdam - Amsterdam', klinkt het. Het deuntje heeft wat weg van Queen, maar zij zongen wel 'Barcelona'. Het gitaarrifje schalt door mijn hoofd. Amsterdam, het klinkt overweldigend. Het gaat nu al weken zo.
Als laatstejaarsstudent komt het echte leven nu wel heel dichtbij. Studeren en hop daar is je diploma. Een officiële acte als toegangsticket tot het echte leven. Het echte leven? Eentje waarin je moet opstaan, werken, geld verdienen. Zo dichtbij hoeft het niet te komen hoor. Even nog een danspasje, Amsterdam, wat een mooi lied.
Ik studeer nu reeds een aantal jaar. Journalistiek. In een drafje leer je de knepen van het vak. Het laatste jaar van de opleiding is een springplank. Drie maanden les, drie maanden stage en drie maanden om een eindwerk te maken. De eerste drie maanden zitten er bijna op. De springplank buigt lichtjes. Er ligt een stage in het verschiet. Een Freddie Mercury adept zet de keel nogmaals open: 'Amsterdam'. Ik weet het niet.
Stage, maar waar. Elke krant, elk tijdschrift, allemaal journalistiek. Allemaal een eigen stijl, imago, doelgroep. Maar wat past bij jou? En plots dwingt iets je om verder te kijken dan je neus lang is, over de landsgrenzen heen, boven de Moerdijk als het moet. Mooie, mooie journalistiek wordt daar bedreven. De kranten en de tijdschriften het ziet er zo 'fraai' uit. Je sprokkelt de moed bijeen. Je recht je rug. Je denkt aan je moeder, nog meer aan haar adagium : 'wie niet waagt niet wint'. Amsterdam, Amsterdam, in a capella nu. Het weergalmt in de arena van mijn hoofd.
Solliciteren. Jazeker, solliciteren. Je rilt een beetje bij de gedachte dat het voor echt is deze keer. Een mooie vlotte brief moet het worden met een curriculum vitae er bovenop. Je geluk kleef je toe, met het puntje van je tong. Het gaat op de bus, to envelope your luck. Het posten verloopt alvast vlekkeloos. Je houdt het klepje van de brievenbus even omhoog en schreeuwt je brief een 'Amsterdam' achterna. Alles op het ritme van je hoofd.
Je droomt van hun aankomst. Shot 1: redactiesecretaresse opent de envelop. Shot 2: de ontplooiing van de brief. Close-up: secretaresse haalt de neus op. Screenshot: brief gaat naar de hoofdredacteur. 'Amsterdam !', klinkt het schel. Je wordt angstig wakker omdat de woorden "wat denkt die Belg wel ?" je achterna hollen. Wat een nare droom. Wat brengt de dag vandaag ? Geen brieven. Het is tussen jou en mij, Mercury van mijn voeten!
Christophe op om 15:34 | Reageer (0)
Reacties
Powered by Movable Type 2.661
