Over 
Christophes weblog
woensdag, 19 maart 2003
Stop zinloos geweld“Stop zinloos geweld”. Telkens ik de deur achter me dicht sla om de straat uit te slijpen, zie ik een bordje met de holle slogan hangen. Bestaat er zinvol geweld? Helemaal niet. Herhaling is de meester van alle wijsheid, zo wordt wel eens gezegd. En inderdaad, ik word dagelijks geconfronteerd met de “stop zinloos geweld”-affiche. Maar wijsheid? De wijsheid blijft uit…
De wereld baart me zorgen. Er wordt enkel nog gesproken over een oorlog. Oorlog is straffe taal. Een gewapend conflict klinkt mooier maar het blijft een niet-verhullend eufemisme. Een te mijden woord en een te mijden betekenis. Zinloos verbaal geweld.
Alle landen lijken in staat van oorlog. Er worden protestmarsen gehouden om samen te marcheren met houten benen en pleisters overal. Hoe moet het nu verder? Oorlog, gewapend conflict, zinloos geweld… ik wil het niet meer aanhoren. Ik wil geen kranten meer lezen, ik wil geen journaal meer zien. Ik wil het niet meer. Voor de eerste maal in mijn leven besef ik ten volle dat er iets onwezenlijk aan het gebeuren is. Ik heb geen hoge pet op van massabewegingen, protestmarsen en dergelijke, ik heb dat nooit gehad. Dat zijn straatslijpers, met zijn allen de straat uithollen en holle slogans scanderen. “Stop zinloos geweld!”
Betogen of niet?
Nu is het anders. Ik voel me monddood of doofstom. Ik ben het helemaal niet eens met een oorlog noch een gewapend conflict. Wat kan ik eraan doen dat de hele zaak niet zou escaleren? Welke wapens zijn er voor de strijd tegen een strijd. Bestaat er iets zinvol om geweld te stoppen? Ik zit wel te mokken en te zagen tegen Bavo Claes, maar wat kan die man eraan verhelpen. Ik spuw mijn gal uit over het Parool. Ik vloek tegen een internetkrant. Ik hoef het allemaal niet, ik wil het allemaal niet. Doofstom en zonder wapens loop ik elke dag voorbij het bordje “stop zinloos geweld”. Het is verdorie altijd zinloos.
Misschien moet ik zaterdag maar eens op de Dam gaan brullen, want Bavo Claes kan er echt niets aan doen. Een grote massabetoging in Amsterdam, duizenden mensen… als we nu eens allemaal hetzelfde zouden brullen, dan vergeten we even ons houten been. Nu worstel ik met de vraag of ik zaterdag mee moet gaan betogen en dat is eigenlijk een luxeprobleem, want ik zit elke dag rusteloos in mijn zetel. Rusteloos denkend aan wat ik ooit mijn kinderen zal moeten vertellen, wanneer ze me vragen naar het waarom van die oorlog.
Christophe op om 13:31 | Reageer (2)
Reacties
Geweld is altijd zinloos, en mee doen aan betogingen! stel u de vraag heeft het zin. Als je het antwoord daar op hebt, doe je het of doe je het niet
Gepost door claire op woensdag, 19 maart 2003
Hey, Ik wilde gewoon even zeggen dat ik op de site geraakt ben en dat ik mijn best ga doen om regelmatig eens te lezen wat jij allemaal te vertellen hebt. saraxx
Gepost door sara vanbilsen op maandag, 24 maart 2003
Powered by Movable Type 2.661
