Over 
Christophes weblog
woensdag, 2 april 2003
AvondspitsvondigheidHet regent in Amsterdam. Niemand kijkt naar het water in de beroemde grachten en niemand spreekt over de lentezon. We kijken allemaal sip, vloekend in de lucht. Wanneer de zon schijnt vormen de grachten een spiegel waarin onze zomerse ijdelheid reflecteert. Het grijze en grauwe weer verandert een mens. Goed weer voor een Flandrien, denk ik bij mezelf. Hopelijk levert dat spektakel op in de Ronde van Vlaanderen.
Het slechte weer heeft gevolgen voor het openbaar vervoer. Een drukte aan droogwensers. Een avondspits van vochtigheidsontvluchters. Een bende tramegoïsten... het enige wat telt is het vermijden van een klef kapsel. Tramhokjes worden herschapen tot onoverzichtelijke mensenrijen, parallel geparkeerd, wachtend en mokkend. Op het tempo van een zandloper bereiken regendruppels de haarlijn. Het kapsel wordt op de proef gesteld als een rivierdijk bij springvloed.
De avondspits laat geen plekje onbenut. Mensen staan zij aan zij te knarsetanden. Alsof ze geregisseerd zijn, staan de hoofden in een hoek van 45° schuin de lucht in. De gevoelstemperatuur zakt, opeengepakte klammigheid onder het dak van een tramhok. Avondspitsvondigheid? Het is saai wanneer je je droge plekje te verdedigen hebt... en de tram laat op zich wachten.
Mobiel bellen
Daar stond ik dan, schuilend in een tramhok. Ik was er vrij vroeg bij en dat heeft zowel een voordeel als een nadeel. Voordeel: Plaatsje achterin, de tweede rij of de ereschuilplaatsen. Nadeel: Je zicht wordt ingenomen, je wordt stelselmatig achteruit gedrukt en als je er vroeg staat... moet je lang wachten. Alles verliep rustig, de zandloper was slechts tien minuten verder. De tram liet op zich wachten.
"Ben je Utrecht al uit?", het schiet me in de oren. Daar heb je het weer: een luidpratende meid met haar mobieltje tegen een oor. Schaamteloos kwekt ze een heel spektakel bijeen. De regenschuilers grommen nog steeds naar elke regendruppel. Het zal de tram een worst wezen. "Wat ga je nou doen man?", het gesprek intrigeert me, toch wil ik niet luisteren. Luistervinken is verbaal voyeurisme. Zonder enige schroom staat ze luidkeels te kwetteren.
"Oh je gaat een milkshake drinken", zegt ze lief... Hoogstwaarschijnlijk is ze aan het bellen met haar vriend. Uit het gesprek kan ik ongewild opmaken dat ze terug komt van haar werk en dat ze al 20 keer thuis kon zijn. Normaal neemt ze tram 24 of 25 en die is volgens haar al 20 keer gepasseerd... maar wat heb je eraan om 20 keer thuis te zijn met zo een slecht weer? Het is tram 9 laat die op zich laat wachten.
"En na je milkshake ga je de Playboy lezen...", ik heb er geen zaken mee natuurlijk. Dat gesprekje liet me niet meer los. De tram was eindelijk gearriveerd en werd meteen besprongen door een schare tramegoïsten. Opeengepakt in een blikken doos, sardientjes in een ondefinieerbaar vocht... de regen deed nogthans haar best. "...na je milkshake ga je de playboy lezen...", het was het laatste wat ik ongewild hoorde.
In de avondspits van dinsdagavond ging mijn glimlach verloren. Wat een relatie heb je wanneer je om een uur of zes telefoneert met je vriend. Een jongen die ergens in Utrecht in de fille staat, een meisje dat van haar werk komt... al 20 keer thuis kon zijn en een halfuur moet wachten op de tram. Een gesprekje over een milkshake. Na de milkschake ga je de Playboy lezen... zo gaat dat in Nederland. Als een Flandrien stond ik in de gure wind tussen een bende tramidioten. Op de tram zoek ik houvast. Misschien zei het meisje tegen haar kleine broer: "en na je milkshake ga je gameboy spelen". Het zou best kunnen en dat verandert de kijk op de zaak... maar je ziet wat er van komt als je er alles aan doet om een gesprek niet op te vangen. Je vangt slechts flarden op en net dat is zo leuk voor mijn avondspitsvondigheid.
Christophe op om 12:24 | Reageer (0)
Plak-cultuur | 
| De Ronde van Vlaanderen 
Reacties
Powered by Movable Type 2.661
