Belgen.nl | Erik naturaliseert: Katastroof, Pater Moeskroen en scoutsuniformen

Erik naturaliseert

zondag, 29 augustus 2004

Katastroof, Pater Moeskroen en scoutsuniformen

Oorspronkelijk wou ik deze tekst betitelen met "Ontheemd in eigen land" maar dat bleek al snel onterecht. Wat ik tegemoet zag als een geheel van vervreemding, minder leuke reacties, tweestrijd en onwennigheid veranderde in een geheel van sympathie, verbroedering, vriendschap en goede herinneringen.

Ik heb sinds vorig jaar geschreven over de stappen tussen immigratie en naturalisatie, over kennismaken met een nieuw land en over bureaucratie. Maar waar ik nog nooit over geschreven heb is over de voorgeschiedenis. Want die is, al zeg ik het dan zelf, al even opmerkelijk als de gebeurtenissen van de laatste vier jaren.

Het zal intussen geen geheim meer zijn dat mijn grote passie te vinden is in Scouting. Een van de weinige jeugdbewegingen die wereldwijd aanhang heeft, heeft mij sinds een jaar of twintig stevig in haar greep. Het is door en voor Scouting dat ik medio 1999 verhuisd ben van Antwerpen naar Breda, omdat ik toen al een half jaar lang bijna elke zaterdag heen en weer pendelde tussen Borgerhout en mijn nieuwe Scoutinggroep D'n Hartel in Terheijden. Deze groep had ik leren kennen via het Internet. Om een heel lang verhaal kort te houden, ik ben dus inderdaad voor mijn hobby naar een ander land verhuisd. En omdat ik het al lang wilde natuurlijk.

In de afgelopen vijf jaren was ik vaak voor Scouting in het buitenland, van Denemarken tot Zwitserland via België en Engeland. Een weekend buiten Nederland met Scouting is voor mij al heel gewoon geworden sinds ik hier woon. Zo ook het nu aflopende weekend. Elk jaar organiseert het Vlaams Verbond van Katholieke Scouts en Meisjesgidsen, VVKSM, een weekend voor alle leiding in Kasterlee. Dit jaar was ik uitgenodigd om er Scoutlink, het IRC netwerk voor Scouts, te promoten vanuit Scouting Nederland. Ik was al heel vaak op Herfstontmoeting, want zo heet dat weekend, geweest als Belgische welpenleider in de tijd dat ik in Antwerpen woonde maar ik was er nog nooit bij geweest vanuit Nederland.

Vooraf dacht ik dat ik, naast een fantastisch weekend, veel reacties ging krijgen van Vlaamse scouts omdat er toch een clichématige antipathie heerst tegenover "de Hollanders", zeker in Antwerpen. Voorbeelden hiervan lezen we regelmatig op ons forum. En omdat ik er dus nu als Nederlands gecamoufleerde Belg heen ging dacht ik dus dat er sprake ging zijn van vervreemding en dat dit verslag een aaneenschakeling ging worden van de manier waarop we denken dat Belgen naar Nederlanders kijken. Tot mijn groot genoegen werd het tegendeel waarheid: we kregen eigenlijk alleen maar leuke reacties!

Het begon al aan de ontbijttafel zaterdagochtend. We zaten, in onze steenrode Nederlandse scoutsuniformen, aan tafel tussen allemaal mensen met een beige Belgisch uniform. Een man naast me vroeg "Van waar zijde gullie?" en ik antwoordde "Wij komen uit Nederland". Zijn reactie was "Awel, dat dacht ik al maar mijne maat hier zei dat dat niet kon omdat er een van die rode hemden toch verdacht veel Vlaams sprak en daarom dachten we dat ge toch niet van Holland waart". Ja, wie zou hij nu toch bedoelen! En zo ging het heel vaak, ik heb aan veel mensen moeten uitleggen dat ik geïmmigreerd was in Nederland enzovoort enzovoort. En mijn Nederlandse vrienden elke keer corrigeren met "het is nog een Belg". Sja, daar kan ik natuurlijk nog niets tegen inbrengen.

Volgens goede Scoutingtraditie was er zaterdagavond een groot kampvuur. Maar, ik was daarvoor al een paar uur aan het verbroederen met mijn oude scoutsgroep, de 1e en 25e VVKSM Sint-Jacob uit Antwerpen. En zo kwam het dat ik aan de ene kant van het kampvuur met die groep plat Antwaarps dialect sprak en liedjes zat te zingen van de Antwaarpse volksgroep "Katastroof" terwijl aan de andere kant mijn acht Nederlandse medescouts een ander repertoire aanboorden. Want Katastroof, die kennen ze niet aan deze kant van de grens. Moeilijke situatie, nietwaar? Gelukkig was er een gemeenschappelijke deler want de muziek van de Nederlandse band Pater Moeskroen valt aan beide kanten van de grens in goede aarde. Omdat ik nu beide groepen samen had stond ik eigenlijk op een grens met aan de linkerkant acht Nederlandse vrienden en aan de rechterkant mijn Belgische vrienden. En de sfeer ontbrak er niet aan. Voor mij was dit moment gewoon fantastisch.

En zo ging eigenlijk heel het weekend verder. Talloze keren moest ik aan nieuwsgierige Vlaamse scouts uitleggen waarom ik als Vlaams sprekende een Nederlands scoutsuniform droeg en ik kreeg geen enkele negatieve reactie. Erg leuk allemaal.

Waarom schrijf ik dit nu in een stukje in de reeks "Erik naturaliseert"? Het heeft niets te maken met bureaucratie of kennismaking met een nieuw land. Maar toch ook weer wel. Want het is zo bekeken maar goed dat je vijf jaar moet wachten vooraleer je de naturalisatie mag aanvragen. Van België naar Nederland, het is meer dan enkele kilometers. Het is een enorme verandering die gewoon jaren duurt. Van plat Antwaarps dialect naar beschaafd Noord-Nederlands. Het is meer dan enkele woordjes in je taalgebruik aanpassen. Wat daar eigenlijk allemaal bij komt kijken vat je niet in enkele formulieren of een examen. En, zoals enkele mensen op het forum al eerder aangaven, af en toe moet je gewoon eens naar België. Een goei pak frit met mayonaise en een fleske Jup of twee, drie, tien. Gewoon weer eens lekker Antwaarps spreken. Met mensen uit "de stad wor assek zen geboren". Want daar verander je niets aan.

Sommige mensen beweren dat naturaliseren gelijk staat met je roots verloochenen. Welnu, die zitten er volledig naast want die roots liggen rotsvast in Antwerpen en dat zal ik nooit verloochenen. Alleen is het boompje een beetje over de grens gegroeid om daar verder te gaan leven. En daar is niets mis mee, toch?

Erik om 22:27 (5 reacties)

Groningen | | Waarom ???

Reacties

Heel boeiend verhaal, ik herken zoveel. Ik ben opgegroeid in Antwerpen, van mijn 8ste tot mijn 17e, grofweg mijn middelbare schooltijd, het is ongelofelijk hoe dat blijft hangen. Ik heb me altijd een Nederlandse Antwerpenaar gevoeld of een Antwerpse Nederlander. Ik was vroeger drietalig: thuis Nederlands, Vlaams in de klas en plat Antwerps op de speelplaats. Helaas wil het plat na dertig jaar niet meer zo vlotten. Ik ben er bij de padvinderij geweest (VVKS, toen nog niet M) en ik kan nóg blindelings mijn weg vinden binnen de wallen al valt het niet mee nu ze de Leien overhoop gooien. "Binnen de wallen", bestaat die uitdrukking nog nu daar de autoweg ligt ?
Ik denk dat we vergelijkbare ervaringen hebben bijvoorbeeld met praten in twee of drie registers en de hilariteit als je je daar soms eens in vergist. Wij deden als kind toch al vaak een flinke scheut Antwerps door ons Nederlands, al was het maar om pa en ma wat te pesten.Op school Nederlands door het dialekt mengen deden we veel minder, dat moest je voor uitkijken met wie je het deed want dat kon tot schelden, pesten en bloedneuzen leiden. Een andere gedeelde ervaring is waarschijnlijk dat je voor autochtone Hollanders altijd een Belg blijft (ook heb je zoals ik vanaf de geboorte de Nederlandse nationaliteit). Wat me in jouw verhalen ook boeit is dat je zonder Nederlandse achtergrond, gedreven door affiniteit, doelbewust gezocht hebt naar mogelijkheden om te verkassen en Nederlander te worden. Heel zeldzaam. De meeste Vlamingen zijn met geen stok naar Nederland te krijgen, alleen als het moet, voor de Liefde, of omdat den Duits het land bezet, of omdat de Spanjaard de protestanten verbrandt. 't Kan dus kennelijk ook omdat het gras groener is of de scoutshemden roder :-).

Gepost door Jan van Wezer op vrijdag, 3 september 2004

Hoi Erik,

Hoe is het met je?
weer een poosje geleden dat ik je gezien heb.

ik wist niet dat jij een aantal stukken op het internet had geschreven e.d

zat wat te surfen en op google dingen te zoeken over terheijden en voornamelijk natuurlijk ook met scouting.

leuk joh om te zien dat jij ook een website-je ik heb nog niet alles gelezen hoor maar dat ga ik ook zeker nog wel doen hoor.

Grtz Colinneke van scouting groep D'n Hartel
(je weet toch wel wie he??)

Gepost door Colinneke op vrijdag, 24 september 2004

ROFLOL

Inderdaad erik je bent nog steeds Belg ;) maar dat siert je wel. Ik zie je zondag op je brunch.

De groeten
Een van je Nederlandsche vrienden.

Gepost door Hein op dinsdag, 28 september 2004

beste Eric,

U zult verwonderd kijken een brief te ontvangen vanuit Hoevenen.(Belgie )
Naar ik kan opmaken,uit joe brief, zou
jij wel eens de zoon kunnen zijn van
wijlen vader Herman en moeder Miky
Ik zelf kom ook uit de grote familie van
de scout nml st tarcitius antwerpen waar ik denkelijk uw vader heb leren kennen en is er een lange vriedschap ontstaan.
Ik hoop ,indien mijn vermoedens waar zijn,van U een berichtje te mogen ontvangen.
Nog vele groeten en veel sucses met je scouting in Nederland
Marc Everaerts

van U een berichtje te mogen ontvangen

Gepost door Everaerts Marc op dinsdag, 26 oktober 2004

grappig is dit eric, ik was aan het surfen op pater moeskroen en dan kom ik jou tegen :-)......ik kan mij nog goed een autorit heen en een autorit terug herinneren die ongeveer 9 pater cd's duurde....... groet en liefs van mij

Gepost door corinne op maandag, 6 december 2004